Με τον όρο Ρυθμιστές Φυτικής Αύξησης ή Φυτορρυθμιστικές ουσίες (κοινώς, ορμόνες ή ορμονικές ουσίες ή φυτορμόνες)..
Δεδομένης της ευαισθησίας των εσπεριδοειδών σε πολλές περιβαλλοντικές πιέσεις, όλο και περισσότεροι παραγωγοί του κλάδου φαίνεται να κινούνται προς μεγαλύτερη χρήση βιοδιεγερτικών. Ποια είναι όμως τα οφέλη τους στην παραγωγή;
Τα εσπεριδοειδή αποτελούν σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας την κύρια καλλιέργεια και κατέχουν πανελλαδικά, σε ο,τι αφορά τα καρποφόρα δένδρα, τη δεύτερη θέση μετά την ελιά.
Απορροφούμενο με τη μορφή ιόντων Κ+, το κάλιο στην αμπελουργία είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη των φυτών, αλλά απαιτεί προσοχή για την αποφυγή διατροφικών ανισορροπιών.
_thumbnail.jpeg)
Για τα περισσότερα θρεπτικά στοιχεία ο διασκορπισμός τους στο έδαφος, κάτω από την κόμη των δένδρων είναι ο πιο διαδεδομένος και χρησιμοποιούμενος τρόπος εφαρμογής τους.
Ισχυρότεροι ιστοί, μείωση της παραγωγής αιθυλενίου, υψηλότερη ποιότητα: έτσι το νανο-ασβέστιο μπορεί να αποτρέψει την αποκοπή στα επιτραπέζια σταφύλια, τη διαδικασία που περιλαμβάνει την αποκόλληση των καρπών από τη ράχη.
Άζωτο (Ν)
Η ροδακινιά αντιδρά πάρα πολύ στην αζωτούχο λίπανση. Η έλλειψη αζώτου προκαλεί κιτρίνισμα των φύλλων που ξεκινάει από τη βάση των βλαστών και συνεχίζεται προς την κορυφή.
Άζωτο (Ν) Το άζωτο αποτελεί το βασικό στοιχείο για τον έλεγχο της βλάστησης και της καρποφορίας των δένδρων. Ο εφοδιασμός των δένδρων με άζωτο νωρίς την άνοιξη είναι αναγκαίος για επαρκή βλαστική ανάπτυξη και καλή καρπόδεση.
_thumbnail.jpeg)
Τα 16 απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία για την ανάπτυξη των ανώτερων φυτών είναι τα εξής: άνθρακας (C), υδρογόνο (H), οξυγόνο (O), άζωτο (N), φώσφορος (P), κάλιο (K), ασβέστιο (Ca), μαγνήσιο (Mg), θείο (S), σίδηρος (Fe), μαγγάνιο (Mn), χαλκός (Cu), ψευδάργυρος (Zn), μολυβδαίνιο (Mo), βόριο (B) και χλώριο (Cl).
_thumbnail.jpeg)
Παράγοντες, μηχανισμοί και στρατηγικές πρόληψης: με την καθηγήτρια Brunella Morandi του Πανεπιστημίου της Μπολόνια αναλύουμε το φαινόμενο του ραγίσματος.
Με τις αναλύσεις του εδάφους και των φύλλων ελέγχεται κυρίως και σε γενικές γραμμές η θρεπτική κατάσταση των δένδρων, αλλά σε πολύ μικρή κλίμακα η θρεπτική κατάσταση των καρπών, η οποία σε μεγάλο βαθμό καθορίζει την ποιότητα και συντηρησιμότητα τους. Οπότε, απαιτείται περαιτέρω ανάλυση σε καρπούς, τόσο στη σάρκα όσο και στα σπέρματα.
